ЈАДЕШЕ ЛИ ЛЕБ?

Лебот наш насушен

Толку многу лебот е дел од нашето секојдневие што навлегол длабоко во јазикот па прашуваме „Јадеше ли леб?“ кога сакаме некого да прашаме дали јадел оброк. Лебот е неразделив дел од главните оброци, есенцијален и за голем дел од ужините. Огромен број нашите јадења едноставно мора да се јадат со леб. Макала, к`лчаници, ајвари, намази, кајмаци...

Photo by Mae Mu on Unsplash

Толку сентиментално сме врзани за него. Мирисот на свежо печено лебче ме враќа во детството. Киселото тесто ме потсетува на баба ми, на ладните зимски денови и топлината од печката. Кифличките ме потсетуваат на сите родендени, слави, нови години а зелникот на Саботните утра во кои заедно појадувавме...

Затоа од лебот ми е најтешко да се откажам.

Сепак велат дека лебот е една од најштетните работи кои можеме да ги изедеме. Тоа е барем ставот на повеќето научници и лекари кои прават истражувања на таа тема. Пченицата е еден од 8-те најчести алергени. Интолеранцијата на глутен и сите здравствени проблеми поврзани со неа се познати веќе со години. Листата е долга...

Сепак од лебот ми е најтешко да се откажам.

Зимава се обидов да правам „здрава“ варијанта. Направив домашен квасец. Процесот беше интересен но долг. Киселото тесто со домашен квасец е полно со разни видови на квасни габи и бактерии кои во периодот на „стасување“ на тестото, кој трае од 24-36 часа, ја менуваат структурата на тестото. Имено тие го „јадат“ глутенот со што се олеснува дигестијата, му даваат киселост на тестото со што значително се намалува инсулинската реакција при конзумација на истото. 

Доколку ве интересира како да направите самите кавсец-стартер погледнете го видеото подолу. Лиса исто така убаво опишува зошто лебот од домашен квасец е поздрав. Ако сакате да напишам и посебен блог за тоа пишете во коментарите.

Вкусот е неверојатен, богат, киселкаст, префинет. Дефинитивно почувствував дека дигестијата е подобра, нема подувување на стомакот, нема киселост во устата. Рецептите се лесни и многу интересни. Има илјадници на youtube.

Припремата е полесна од обичен леб бидејќи работите со влажно тесто па нема месење. Кога ќе го фатите точното време за печење во вашата рерна и тоа е лесно. Но одржувањето на квасно тесто бара постојано хранење на истото. Тоа значи дека треба или постојано да го користите квасецот за леб, палачинки, вафли, кифли и сл., или треба постојано да фрлате дел од него. Јас не се чувствувам лагодно да фрлам брашно, ниту да го фрлам квасецот кој го чувствувам како живо суштество. Затоа летово кога решив да се обидам со кето, морав да престанам да го чувам квасецот (го употребив целиот во последните палачинки). 

Сега не јадам леб.

Не можем да кажам дека не ми недостасува. Не можам да кажам дека не краднувам повремено по некое залаче. Не можам да кажам дека сум 100% сигурна дека е ова добра одлука. Можам само да кажам дека малку подобро се чувствувам, но не можам да кажам дека тоа е единствената причина.

Знам дека ќе кажете дека лебот е тука илјадици години, познат уште од времето на Египетските фараони. Како тогаш е можно сега одеднаш да е толку штетен за нас? Затоа што веќе не ја одгледуваме истата пченица. Старото зрно Еинкорн сега целосно е заменето со сорта создадена со вкрстување- Дурум која дава сериозно поголеми приноси. Економските бенефици направиле во рок од една генерација луѓето целосно да го истиснат старото зрно до скоро целосно истребување. Сега поради здравствените бенефиции Еинкорн сортата почнува постепено да се враќа по органските полиња, но затоа е скапа и тешко достапна. Кај нас сеуште не сум нашла, ако сте виделе некаде ве молам пиште ми. 

Тоа е мојата приказна за лебот. Секоја вистинска љубов е несреќна... нели 😉